Nadat ik mijn boodschappen had afgerekend wandelde ik naar mijn hond die braaf zat te wachten bij de pinautomaat. Ik zag dat ze geaaid werd door een jongeman en hield mijn pas in. Vriendelijk kwispelend gunde ik haar dit momentje terwijl ze mij al duidelijk in de smiezen had. De jongeman liep weg en ik maakte haar los. Terwijl ik naar buiten liep groette ik nog een hele oude bekende en wilde de straat oversteken. Op dat moment keek een mooie dame mij aan en onze blikken ontmoetten elkaar. Ze wilde me gedag zeggen maar twijfelde, haar mond bleef steken in een glimlach. Razendsnel gingen mijn gedachten: ken ik haar? waarvan dan? Ik kon haar gezicht niet thuisbrengen maar de vriendelijkheid herkende ik weer wel. Heel raar. Uiteindelijk glimlachte ik terug maar er kwam geen herinnering.Misschien kende ze mij wel ergens van, of vergiste ze zich. Geen idee. Het was een mooi moment. Ik voelde me gezien. Misschien wel door een wildvreemde. Gek eigenlijk. En mooi.
Maand: november 2016
Agenda:
Vierhonderd woorden
Gisteren had ik een afspraak met een goede kennis. Een van de onderwerpen die we bespraken was mijn op handen zijnde boekpresentatie. Door de manier waarop zij interesse toonde- gretig- dacht ik: hier zit iets …Ik herkende de vragen, de vragen van iemand die zich afvraagt hoe zoiets nou tot stand komt, een interview, een boek, een redacteur, een omslag maken en ‘het binnenwerk’ verzorgen, het uitzoeken van een drukker, enfin, de hele reutemeteut en hoe je nou komt tot een boekpresentatie. Precies de vragen die ik zelf ook had…en volop intikte bij de zoekbalk van Google…wonderbaarlijk wat daar dan allemaal uit komt rollen.
Uiteindelijk kwamen we dan toch tot de kern. Zij wilde eigenlijk ook graag schrijven. Kleine verhaaltjes schreef ze al en op haar blog kwamen positieve reacties! Aanmoediging genoeg leek mij, maar toch…
`Wat vind je man eigenlijk van je schrijfsels?` vroeg ik. `O, dat weet hij helemaal niet…` Hmmm, heel herkenbaar dacht ik. In razend tempo vertelde ik haar over de herkenning. Over hoe de zichtbaarheid met kleine stapjes genomen kan worden. Hoe je iedere keer groeit in je zelf vertrouwen. Hoe leuk mensen eigenlijk zijn in hun reacties. Hoe bemoedigend ook. En dat de mensen die desinteresse tonen je links moet laten liggen. Of uit zichzelf verdwijnen. Ook dat is vertrouwen. Dat haar weg waarschijnlijk weer anders is dan de mijne. Over hoe dankbaar je bent als de juiste mensen verschijnen die je op weg helpen. Hoe bang je kunt zijn en daar hoofdpijn van kunt krijgen. Of buikpijn. Of je gewoon strontmisselijk bent. Over dagenlang in je bed liggen en je eigenlijk niets liever wilt dan er niet meer zijn. Dan hoef je de demonen niet meer te verdrijven…
Dat er mensen zijn die dat snappen. Dat er mensen zijn die dezelfde weg hebben afgelegd, of juist nooit hebben afgelegd omdat ze afhaakten. Dat de beren op de weg te groot werden. En dat ik zelf inmiddels begrijp dat alles aan komt waaien mits je in die flow blijft maar dat de kunst is dat je het tempo bijhoudt waarmee dit in je schoot geworpen wordt. Dat je denken zo belemmerend kan worden als dit angstig en twijfelachtig is. Over dat je dan maar weer de natuur opzoekt en je met je hond door het bos struint, de lucht opsnuift en de bomen je troost geven. Dat de wind door je haren waait en de gedachten wegblaast. Dat denken dan weer voelen wordt: je een voelen met alles wat is en leeft en jij gewoon een plek inneemt in dit alles. Dat wanneer alles weer is weggewaaid er zoveel energie vrijkomt…
Hoe belangrijk het is dat je elkaar aanmoedigt en in elkaar gelooft. Hoe fijn het is dat je een partner hebt die je aan het lachen maakt . Of dat je denkt: dat lied van Brigitte Kaandorp is nu wel heel erg van toepassing…(Ik heb een heel zwaar leven…) Dat je benadrukt wat de verschillen zijn, de uniekheid, de authenticiteit, maar dat wat ons verbindt het verlangen is om gezien en gehoord te worden. Dat we zichtbaar zijn in onze onzichtbaarheid. Dat we naar buiten treden met onze binnenwereld. Want we hebben zoveel gemeen, uiteindelijk. En licht brengen op de duisternis brengt geen schande met zich mee, maar verbreekt de eenzaamheid, het ‘ ik ben de enige’ gevoel. Een feest van herkenning. Of een droefheid van herkenning. Hoe we streven naar onszelf zijn. Gewoon jezelf zijn, zonder bang te zijn te worden afgewezen. Of je onzekerheid meenemen en zeggen: we doen het toch! Je angst als imaginair vriendje. Dat we weer kinderen worden die spelen, ons niet druk maken om gedachten van anderen, en onze binnenwereld volop aanwezig is. Dat we zingen, dansen, spelletjes doen, knuffelen, tekenen, muziek maken, schilderen, lezen, aanklooien, bewegen, voorlezen, sporten, ravotten, verkleden, knutselen, klauteren, dat we weer voluit lachen, uitspreken en aanraken. Zoals kinderen doen.
En dat de blijdschap groeit wanneer je weet en voelt: Dit is mijn pad, dit is wat ik graag doe: ik hoop dat jij het ook mooi vindt…
En de goede kennis? Zij ging naar huis en stuurde me na een half uur een berichtje: Dank voor je inspiratie: ik heb je raad opgevolgd; ik ben gewoon gaan schrijven en heb al vierhonderd woorden…
Kijk, soms hebben we gewoon een zetje nodig…
© Nicolette Moes november 2016
Welkom!
Nicolette Moes is o.a. schrijver, dichter, zangeres en schilder. Dit jaar publiceerde zij haar eerste boek “Heeft geluk een kleur?” Dit is een bundel interviews over de beleving van geluk. Op 8 december vindt de boekpresentatie plaats in boekhandel Athenaeum in Haarlem. Frénk van der Linden, een van de geïnterviewden, neemt het eerste exemplaar in ontvangst. Aanvang: 19:00 Toegang is gratis. Ik hoop u daar te ontmoeten! Meer info over deze bundel onder het kopje ” Heeft geluk een kleur? ”
Routebeschrijving
De boekhandel is bereikbaar met de bussen 300 (zuidtangent), 2, 3, 5, 73 en 75 – alle stoppen ze voor de deur. Dichtbij de winkel ligt bovendien parkeergarage Raaks. U kunt uw route ook uitzetten met Google Maps.
nicolette moes 