Laatst las ik een stukje over Marco Riaskoff geschreven door Frederike Berntsen.

Hij vertelde dat hij opgegroeid was in Montevideo , de hoofdstad van Uruguay. Je leest dat hij in de tuin speelt als iedereen siësta houdt en wegdroomt terwijl hij naar kolibries en bloemen kijkt. Er staat een perenboom en er groeien zalige vijgen. Als vijfjarige zag hij een balletvoorstelling die hij thuis na probeerde te dansen. Wat me raakte was deze zin: “Ik voel muziek in mijn hele lijf, op elke soort kan ik dansen, als niemand het ziet.” Pas vrij om te bewegen zonder blikken van anderen. Later komt er nog een mooie zin: “De zon is belangrijk voor me, die geeft me kracht, ik droom erin weg en heb dan uitsluitend positieve gedachten.” Het zet me aan tot mijmeren: zou de zon voor ontspanning zorgen en daardoor voor die positiviteit? Ik heb vaak gelezen over negatieve gedachten die stress kunnen veroorzaken. Het houdt je lichaam in gespannen toestand die, indien je lang genoeg in deze staat verkeert, je letterlijk ziek kan maken. Vaak weet je als kind al wat je blij maakt. Waar je goed in bent. Wat je plezier geeft. Ik begeef me onmiddellijk in die tuin in Montevideo, luierend in de schaduw van de perenboom, terwijl ik kijk naar de bloemen en de kolibries. Wat een mooi gevoel. Opgroeien met veel zon in Montevideo.