Worden wie je werkelijk bent. Wat betekent dat zoal? Word je geboren zoals je werkelijk bent? En leer je dat af tijdens het opgroeien? Of leer je juist van je ervaringen en word je dan meer van wie je al was of bent? Of betekent worden wie je werkelijk bent dat je meer leeft vanuit je hart, vanuit je ziel. Ik hoorde Mart Smeets op televisie zeggen dat hij afgelopen jaar meer vanuit zijn gevoel was gaan leven en de rede wat meer links had laten liggen. Of iets van die strekking. Dat raakte mij en ik dacht: heel goed, volgens mij gaan we dát met z`n allen méér doen: vanuit je gevoel leven. Om meer vanuit je gevoel te kúnnen leven moet je natuurlijk weten wat je voelt. In contact zijn met je gevoel. Iedere keer dat je iets van gevoel wegwuift en je verstand, de rede gebruikt, leef je vanuit je hoofd. Wanneer gevoelens fijn zijn juichen we ze toe. Het voelt goed om je fijn te voelen. Wanneer je gevoel onrust geeft, of verdriet en schaamte, kan het zijn dat je weg wilt lopen. Dan ga je verhalen verzinnen in je hoofd of je zinnen verzetten om maar niet te hoeven voelen wat je voelt. Ik denk dat daar , in het niet-fijne gevoel , een deel van de kern zit van wie je werkelijk bent: Volgens mij is dat bezield leven. Niet weglopen voor de gevoelens, maar er bij blijven. Je lichaam geeft precies aan waar gevoel zit. Wanneer je je lichaam aandacht schenkt en naar haar luistert loop je niet weg. Het kind dat aandacht vraagt houdt daarmee op als het gehoord wordt. Zodra ik ergens tegen op zie, spannen mijn spieren zich aan. Bijzonder vind ik hoe onbewust dit nog steeds gaat. Alsof ik mijn lichaam niet bewust kan voelen. Hoe meer ik hier op let, hoe beter het me lukt om te ontspannen. Ik wíl me er ook bewust van zijn. Het lijkt me prettiger om bewust te leven en jezelf steeds beter te leren kennen. Hoe reageer ik? Wat roept stress op? Welk gevoel onderdruk ik? Ik denk dat de ziel ervaringen zoekt , alleen om te doorleven. Helemaal te doorleven. Ik denk dat het ego angstig is en ons wil behoeden voor pijn. Maar voelen van pijn levert geen pijn op. Het voelen van pijn en schaamte vraagt alleen maar om aandacht. Mijn ervaring leert me dat wanneer ik de gevoelens in mijn lijf niet wegduw met een pilletje of een kritisch “stel je niet aan, het gaat wel weer over” dan mag het een weg vinden door mijn lijf en verwerk ik -letterlijk- het gevoel. Volgens mij leef je dan vanuit het hart. Vanuit de ziel. Ik denk dat dit een van de manieren is waarop je kunt worden wie je werkelijk bent en gaat leven vanuit je kern.