Nadat ik twee jaar intensief bezig ben geweest met schrijven en daarna nog een jaar van vormgeven, binnenwerk bijschaven , drukkers zoeken en antwoorden vinden op de vele vragen die ik had heb ik dan eindelijk na drie jaar mijn boek uitgegeven. Doordat ik me zo bezig heb gehouden met de geluksbeleving van anderen en het schrijven en herschrijven van teksten over geluk weet ik zeker dat dit onderwerp me zeer aan het hart ligt. Waarschijnlijk had ik het schrijven nooit volgehouden als het me niet alleen hevig interesseerde maar ook op de been hield. In turbulente tijden hield ik me vast aan de verhalen van anderen die me vaak deden glimlachen of schateren, die me hoop gaven en me ontroerden.Wanneer ik me bezighield met het uitschrijven van de interviews kon ik de stemmen van de geïnterviewden weer horen, logisch natuurlijk omdat ik de interviews had opgenomen, maar in een later stadium was er alleen nog tekst. Het hielp mij ook om dingen te relativeren. Daarnaast gaf het blijdschap. natuurlijk ook ergernis als je je weer door de tekst heen moest worstelen maar terugkijkend is dit een project geweest dat me zielsgelukkig maakt.

Dat bedoel ik eigenlijk heel letterlijk. Nu de boekpresentatie alweer twee weken achter me ligt kijk ik vol dankbaarheid terug naar het jaar 2016. Ik voel dat mijn ziel heel content is. Er is rust. Ik voel dat mijn ziel gewacht heeft op dit moment. Het boek dat geschreven moest worden. Het project dat afgemaakt diende te worden. Zodat ik weet wat de bedoeling is van mijn leven. Schrijven. Ik wil schrijven. Alles valt samen. En het mooie is dat ik helemaal niet weet wat de rest van mijn leven me nog brengen zal. Het maakt niet uit. Dit is de wereld in. Ik ben de wereld in. Dat geeft zo`n overweldigend maar ook een stil gevoel. In die stilte zweef ik. In die stilte schep ik. Wat een feest om zo het jaar af te ronden. Dankbaar, stil en zielsgelukkig.

If I could have loved you back to who you truly are

You would have known yourself instantly

If I could have cursed you back to healthiness

You would have been healed miraculously

If I could have screamed you back to happiness

You would have been happy long ago

If I could have angered you into alignment

you surely would be aligned right now

Instead I can hold the happy vision

because in my heart I know

in faith and trust encourage you

to trust your soul and grow.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

There’s a simple yet powerful tool that is available to you at all times. Its also free because it is something inside of you. Its your breath. Notice how you can ‘hold your breath’ when things get excited or you feel nervous. Try letting go as you breathe. If in life, you don’t know which way to go, breathe. Your breath will always guide you gently to what really matters: and that is you. The real you. The you that is pure, that is whole. The you that lives without the clutter you have collected. The you that doesn’t care about circumstances. The joyous, peaceful and wise you. The you that has never been broken and has never left you. Available at all times when you in-and exhale. Connect to yourself and follow the rhythm of your body. The deeper you breathe the deeper your connection. Breathing is connected to our emotions. Thats why its important to keep breathing while we experience emotions. But even when ‘only’ feeling nervous or a little lost use this free tool to ease into our feelings. Sometimes I have nightmares and wake up holding my breath. As soon as I realise I am awake I start to consciously breathe to connect with me again. Then fear subsides and I can relax into the knowing that all is truly well. It also works this way with physical pain. Breathing into the pain may help to connect with it. Its the opposite of trying to push pain away or ignore. Just listen. Breathing really is a wonderful healing tool. You may be surprised what you’ll hear when you listen to your own wisdom.

Hier kun je de foto’s bekijken van de boekpresentatie van Heeft geluk een kleur? op 8 december 2016

Mocht de link niet werken dan kun je op de zoekbalk bij You Tube boekpresentatie Nicolette Moes intypen.

 

Worden wie je werkelijk bent. Wat betekent dat zoal? Word je geboren zoals je werkelijk bent? En leer je dat af tijdens het opgroeien? Of leer je juist van je ervaringen en word je dan meer van wie je al was of bent? Of betekent worden wie je werkelijk bent dat je meer leeft vanuit je hart, vanuit je ziel. Ik hoorde Mart Smeets op televisie zeggen dat hij afgelopen jaar meer vanuit zijn gevoel was gaan leven en de rede wat meer links had laten liggen. Of iets van die strekking. Dat raakte mij en ik dacht: heel goed, volgens mij gaan we dát met z`n allen méér doen: vanuit je gevoel leven. Om meer vanuit je gevoel te kúnnen leven moet je natuurlijk weten wat je voelt. In contact zijn met je gevoel. Iedere keer dat je iets van gevoel wegwuift en je verstand, de rede gebruikt, leef je vanuit je hoofd. Wanneer gevoelens fijn zijn juichen we ze toe. Het voelt goed om je fijn te voelen. Wanneer je gevoel onrust geeft, of verdriet en schaamte, kan het zijn dat je weg wilt lopen. Dan ga je verhalen verzinnen in je hoofd of je zinnen verzetten om maar niet te hoeven voelen wat je voelt. Ik denk dat daar , in het niet-fijne gevoel , een deel van de kern zit van wie je werkelijk bent: Volgens mij is dat bezield leven. Niet weglopen voor de gevoelens, maar er bij blijven. Je lichaam geeft precies aan waar gevoel zit. Wanneer je je lichaam aandacht schenkt en naar haar luistert loop je niet weg. Het kind dat aandacht vraagt houdt daarmee op als het gehoord wordt. Zodra ik ergens tegen op zie, spannen mijn spieren zich aan. Bijzonder vind ik hoe onbewust dit nog steeds gaat. Alsof ik mijn lichaam niet bewust kan voelen. Hoe meer ik hier op let, hoe beter het me lukt om te ontspannen. Ik wíl me er ook bewust van zijn. Het lijkt me prettiger om bewust te leven en jezelf steeds beter te leren kennen. Hoe reageer ik? Wat roept stress op? Welk gevoel onderdruk ik? Ik denk dat de ziel ervaringen zoekt , alleen om te doorleven. Helemaal te doorleven. Ik denk dat het ego angstig is en ons wil behoeden voor pijn. Maar voelen van pijn levert geen pijn op. Het voelen van pijn en schaamte vraagt alleen maar om aandacht. Mijn ervaring leert me dat wanneer ik de gevoelens in mijn lijf niet wegduw met een pilletje of een kritisch “stel je niet aan, het gaat wel weer over” dan mag het een weg vinden door mijn lijf en verwerk ik -letterlijk- het gevoel. Volgens mij leef je dan vanuit het hart. Vanuit de ziel. Ik denk dat dit een van de manieren is waarop je kunt worden wie je werkelijk bent en gaat leven vanuit je kern.

De dood heeft me vaak beziggehouden. Mijn eerste herinnering aan de dood was toen ik een jaar of zeven was. Ronald, de beste vriend van mijn broer, overleed jong. Wat me bij is gebleven zijn het verdriet van zijn moeder en zus. Ik kan me goed herinneren dat ik als kind bang was om dood te gaan. Vaak vroeg ik me af of er ‘oorlog zou komen’. Mijn moeder stelde me dan gerust : “Welnee, hier komt geen oorlog.” Toen ik een kleuter was liep ik van school naar huis en toen ik de straat overstak naar ons huis werd ik geschept door een auto. Van het ongeluk kan ik me niets herinneren, maar ik weet nog dat mijn moeder, gealarmeerd door iemand, me naar huis droeg. Toen ik in haar armen lag vroeg ik: “Ga ik nou dood?” Ik had geen idee wat dood was. Of doodgaan. Het had iets met ongelukken te maken of ziekte. Of oud zijn. Ik heb in mijn jeugd diverse vreemde ervaringen gehad. Ik lag in het ziekenhuis op de operatietafel en trad uit mijn lichaam. Ik kwam overeind en zag mezelf liggen op de tafel. Het was heel normaal en ik voelde geen angst.  De tweede keer was toen ik per ongeluk een gulden had ingeslikt en geen lucht kreeg. Ik werd heel rustig en ik zag prachtige groene velden en bloemen om me heen. Het was heel sereen en ik voelde me heel blij. Toen slikte ik de gulden door en kreeg weer lucht. Ik leefde nog. Toen ik ouder was las ik regelmatig over de dood en wat er dan met ons gebeurde. Mijn boekenkast heeft een heleboel paranormale en spirituele boeken. Elisabeth Kübler-Ross was een geweldige arts die onderzoek deed naar sterven en de dood. Zij schreef hier meerdere boeken over. Het leven eindigt niet bij de dood. Je verandert alleen van vorm en dat leek me heel logisch. Nu ben ik vijftig en de dood heeft een prominente rol in mijn leven. Wetende dat we doorgaan in een andere vorm geeft me troost en houvast. Wetende dat de doden om ons heen zijn en zien waar we mee bezig zijn geeft me rust. De kunst is om ondanks het weten met je hoofd het ook te voelen in je hart. Waar ik soms nog mee worstel is het verdriet voelen van het aardse afscheid. En het verlangen om je nog iets langer vast te houden of te zien hoe je opgegroeid zou zijn. Maar jou voelen in die andere vorm is prachtig. Zoals nu. Het benadrukt dat we meer zijn dan dit leven. Dat we zoveel meer zijn dan dit lichaam. En dat allesoverstijgende is een bron van geluk.

Laatst las ik een stukje over Marco Riaskoff geschreven door Frederike Berntsen.

Hij vertelde dat hij opgegroeid was in Montevideo , de hoofdstad van Uruguay. Je leest dat hij in de tuin speelt als iedereen siësta houdt en wegdroomt terwijl hij naar kolibries en bloemen kijkt. Er staat een perenboom en er groeien zalige vijgen. Als vijfjarige zag hij een balletvoorstelling die hij thuis na probeerde te dansen. Wat me raakte was deze zin: “Ik voel muziek in mijn hele lijf, op elke soort kan ik dansen, als niemand het ziet.” Pas vrij om te bewegen zonder blikken van anderen. Later komt er nog een mooie zin: “De zon is belangrijk voor me, die geeft me kracht, ik droom erin weg en heb dan uitsluitend positieve gedachten.” Het zet me aan tot mijmeren: zou de zon voor ontspanning zorgen en daardoor voor die positiviteit? Ik heb vaak gelezen over negatieve gedachten die stress kunnen veroorzaken. Het houdt je lichaam in gespannen toestand die, indien je lang genoeg in deze staat verkeert, je letterlijk ziek kan maken. Vaak weet je als kind al wat je blij maakt. Waar je goed in bent. Wat je plezier geeft. Ik begeef me onmiddellijk in die tuin in Montevideo, luierend in de schaduw van de perenboom, terwijl ik kijk naar de bloemen en de kolibries. Wat een mooi gevoel. Opgroeien met veel zon in Montevideo.

Nadat ik mijn boodschappen had afgerekend wandelde ik naar mijn hond die braaf zat te wachten bij de pinautomaat. Ik zag dat ze geaaid werd door een jongeman en hield mijn pas in. Vriendelijk kwispelend gunde ik haar dit momentje terwijl ze mij al duidelijk in de smiezen had. De jongeman liep weg en ik maakte haar los. Terwijl ik naar buiten liep groette ik nog een hele oude bekende en wilde de straat oversteken. Op dat moment keek een mooie dame mij aan en onze blikken ontmoetten elkaar. Ze wilde me gedag zeggen maar twijfelde, haar mond bleef steken in een glimlach. Razendsnel gingen mijn gedachten: ken ik haar? waarvan dan? Ik kon haar gezicht niet thuisbrengen maar de vriendelijkheid herkende ik weer wel. Heel raar. Uiteindelijk glimlachte ik terug maar er kwam geen herinnering.Misschien kende ze mij wel ergens van, of vergiste ze zich. Geen idee. Het was een mooi moment. Ik voelde me gezien. Misschien wel door een wildvreemde. Gek eigenlijk. En mooi.

https://www.athenaeum.nl/agenda/athenaeum-haarlem/boekpresentatie-heeft-geluk-een-kleur-van-nicolette-moes/

Boekhandel Athenaeum Haarlem

Gisteren had ik een afspraak met een goede kennis. Een van de onderwerpen die we bespraken was mijn op handen zijnde boekpresentatie. Door de manier waarop zij interesse toonde- gretig- dacht ik: hier zit iets …Ik herkende de vragen, de vragen van iemand die zich afvraagt hoe zoiets nou tot stand komt, een interview, een boek, een redacteur, een omslag maken en ‘het binnenwerk’ verzorgen, het uitzoeken van een drukker, enfin, de hele reutemeteut en hoe je nou komt tot een boekpresentatie. Precies de vragen die ik zelf ook had…en volop intikte bij de zoekbalk van Google…wonderbaarlijk wat daar dan allemaal uit komt rollen.

Uiteindelijk kwamen we dan toch tot de kern. Zij wilde eigenlijk ook graag schrijven. Kleine verhaaltjes schreef ze al en op haar blog kwamen positieve reacties! Aanmoediging genoeg leek mij, maar toch…

`Wat vind je man eigenlijk van je schrijfsels?` vroeg ik. `O, dat weet hij helemaal niet…` Hmmm, heel herkenbaar dacht ik. In razend tempo vertelde ik haar over de herkenning. Over hoe de zichtbaarheid met kleine stapjes genomen kan worden. Hoe je iedere keer groeit in je zelf vertrouwen. Hoe leuk mensen eigenlijk zijn in hun reacties. Hoe bemoedigend ook. En dat de mensen die desinteresse tonen je links moet laten liggen. Of uit zichzelf verdwijnen. Ook dat is vertrouwen. Dat haar weg waarschijnlijk weer anders is dan de mijne. Over hoe dankbaar je bent als de juiste mensen verschijnen die je op weg helpen. Hoe bang je kunt zijn en daar hoofdpijn van kunt krijgen. Of buikpijn. Of je gewoon strontmisselijk bent. Over dagenlang in je bed liggen en je eigenlijk niets liever wilt dan er niet meer zijn. Dan hoef je de demonen niet meer te verdrijven…

Dat er mensen zijn die dat snappen. Dat er mensen zijn die dezelfde weg hebben afgelegd, of juist nooit hebben afgelegd omdat ze afhaakten. Dat de beren op de weg te groot werden. En dat ik zelf inmiddels begrijp dat alles aan komt waaien mits je in die flow blijft maar dat de kunst is dat je het tempo bijhoudt waarmee dit in je schoot geworpen wordt. Dat je denken zo belemmerend kan worden als dit angstig en twijfelachtig is. Over dat je dan maar weer de natuur opzoekt en je met je hond door het bos struint, de lucht opsnuift en de bomen je troost geven. Dat de wind door je haren waait en de gedachten wegblaast. Dat denken dan weer voelen wordt: je een voelen met alles wat is en leeft en jij gewoon een plek inneemt in dit alles. Dat wanneer alles weer is weggewaaid er zoveel energie vrijkomt…

Hoe belangrijk het is dat je elkaar aanmoedigt en in elkaar gelooft. Hoe fijn het is dat je een partner hebt die je aan het lachen maakt . Of dat je denkt: dat lied van Brigitte Kaandorp is nu wel heel erg van toepassing…(Ik heb een heel zwaar leven…)                             Dat je benadrukt wat de verschillen zijn, de uniekheid, de authenticiteit, maar dat wat ons verbindt het verlangen is om gezien en gehoord te worden. Dat we zichtbaar zijn in onze onzichtbaarheid. Dat we naar buiten treden met onze binnenwereld. Want we hebben zoveel gemeen, uiteindelijk. En licht brengen op de duisternis brengt geen schande met zich mee, maar verbreekt de eenzaamheid, het ‘ ik ben de enige’ gevoel. Een feest van herkenning. Of een droefheid van herkenning. Hoe we streven naar onszelf zijn. Gewoon jezelf zijn, zonder bang te zijn te worden afgewezen. Of je onzekerheid meenemen en zeggen: we doen het toch! Je angst als imaginair vriendje. Dat we weer kinderen worden die spelen, ons niet druk maken om gedachten van anderen, en onze binnenwereld volop aanwezig is. Dat we zingen, dansen, spelletjes doen, knuffelen, tekenen, muziek maken, schilderen, lezen, aanklooien, bewegen, voorlezen, sporten, ravotten, verkleden, knutselen, klauteren, dat we weer voluit lachen, uitspreken en aanraken. Zoals kinderen doen.

En dat de blijdschap groeit wanneer je weet en voelt: Dit is mijn pad, dit is wat ik graag doe: ik hoop dat jij het ook mooi vindt…

En de goede kennis? Zij ging naar huis en stuurde me na een half uur een berichtje: Dank voor je inspiratie: ik heb je raad opgevolgd; ik ben gewoon gaan schrijven en heb al vierhonderd woorden…

Kijk, soms hebben we gewoon een zetje nodig…

© Nicolette Moes november 2016