Schrijven is niet iets wat je voor de buitenwereld doet. Althans, ik niet. Ik schrijf om uiting te geven aan mijn binnenwereld. Het voelt als noodzaak om woorden aan elkaar te rijgen in zinnen, hoewel noodzaak misschien wat te zwaar klinkt. Al zoekende naar verwoording kom ik vanzelf tot bijvoorbeeld verlichting van een zwaar gemoed, of tot een oplossing voor een probleem. Steeds vaker echter wil mijn binnenwereld alleen maar wat aandacht, even wat licht op een schaduwrijk plekje. Of schrijven over iets moois, iets liefs, om dat gevoel nogmaals te beleven en te vangen in woorden. Een gedicht is daar heel geschikt voor, omdat het ritme, de herhaling, iets heeft van een stukje kunst dat ‘af’ is. Die afronding voel ik ook bij een schilderij dat klaar is, of een liedje. Ik voel dan in mijn lichaam de opluchting, een verlichting. Tot die tijd is er een soort onrust, een gevoel dat je nog door moet gaan.

Schrijven voelt ook als spelen. Ik voel de energie stromen en ben me soms bewust van geluiden om me heen. Meestal zijn dat vogels, een kerkklok, of het getik van het gordijn dat meedanst met een briesje en daarbij zachtjes het raam raakt. Vogels maken de meeste indruk. Een merel die ’s morgens zijn klanken laat horen. Of de meeslepende roep van een meeuw, ver weg, maar het klaaglijke hoge tonen worden met gemak door de lucht meegenomen. Het raakt me. In mijn spel kan ik mijn ogen sluiten en me wanen in het groene Mohagene in Costa Rica, wakker wordend in mijn tent. Dan weet ik dat Mercedes allang de was staat op te hangen bijvoorbeeld. Of ik lig in een hangmat in Portugal, loom tussen de bomen in de vallei. Of gewoon in bed, in ons huis in Holland, koffie naast me terwijl ik de toetsen aanraak op mijn virtuele toetsenbord. Er komt geen pen aan te pas. Hoewel..ik ga een tekst schrijven voor een liedje. De eerste zin heb ik al. Soms hoor ik ook de melodie. En dat liedje, dat schrijf ik op papier. Dan kan ik lekker strepen en krassen en pijltjes zetten. Zo van: dit is de brug. Dit is het refrein. De meeuwen lachen. Daar is mijn teken: ze zijn het eens.